«سوسیال دموکراسی» یا «مردم سالاری جامعه خواه» یک جنبش کارگری بزرگ و اصلاح طلبانه است که در سال ۱۸۶۸ میلادی در آلمان پیدایش یافته. در ایران می‌توان سوسیال دموکراسی را به اولین جنبش‌های کارگری در سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی پیوند داد. دلیل استفاده از نام بین‌المللی سوسیال دموکراسی در نوشتهٔ ایرانی ایجاد همبستگی و پیوند با جنبش‌های جهانی کارگری زیر پرچم سوسیال دموکراسی است. ماهیت سوسیال دموکراسی سوسیال دموکراسی توافقی است بین سوسیالیزم و سرمایه‌داری. راهی میان طیف چپ و راست سیاسی

آیا امروزه سیاست کار آفرینی به عنوان روی دیگر معضل بیکاری می‌رود تا از دغدغه‌های بدوی دولت‌ها محسوب شود؟ به راحتی می‌توان گمانه زنی کرد که با توجه به گسترش لگاریتمی روباتیزه شدن کارها و پیشرفت با شتاب تر هوش مصنوعی و به دنبال آن گسترش معضل بی‌کاری بین نیروهای کار به عنوان معضل اصلی، بدوی بودن دغدغهٔ کارآفرینی به شکل سنتی خود هر چه بیشتر به نمایش ‌‌گذارده می‌شود. نیاز رفاه همگانی اما قبل از رسیدن جامعه به چنین حالتی یعنی در زمان کنونی هم وقتی که کارکنان به خاطر مثلاً تعویض شغ

مشکل کشوری مثل ایران که با سیستم سرمایه‌داری کهنه اداره می‌شود، جدا از تداخلات عقیدتی-مذهبی همه بستگی به سرمایه‌داری کهنه و عقب افتاده دارند. چالش سرمایه‌داری کهنه یکی اینکه در چنین جوامعی پول همه چیز است و بعضی‌ها همه چیز خود را به پول فروخته‌اند. دیگری اینکه چون کشور دست سرمایه و سرمایه‌دار است به خاطر توجیه سود در بخش تولید سعی در سرکوب مداوم دستمزدها می‌شود. ذهنیت مخدوش دربارهٔ کار در چنین حالتی کار به زحمتی تبدیل می‌شود که انجام آن از لحاظ دستمزد هم ثمرهٔ مطلوب را نداد

«دموکراسی» یا «مردم‌سالاری» صرفاً یک پدیدهٔ غربی نیست. به قول دکتر اسماعیل وفا یغمایی، شاعر و پژوهش‌گر معاصر تاریخ‌، هرودوت مورخ هلنی، در گزارش خود آورده است که «در ابتدا کوچکترین جزء جامعهٔ پارسیان خانواده بوده که رئیس خانواده‌ها رئیس تیره و رؤسای تیره‌ها رئیس قبیله را انتخاب می‌کرده‌اند.» هرودوت همچنین اشاره می‌کند که «مادها مجامع و مجالس خلق داشته‌اند. بدین معنی که شورای شیوخ یا برگزیدگان مردم وجود داشته بوده» و به اعتقاد دیاکونوف خاورشناس بین‌المللی روسی، فرمانروایان در ا

گسترش بیائید بگوییم اتحادیهٔ ایران در زمان داریوش بزرگ و کلاً در دوران هخامنشی به عنوان تنها دوران پادشاهان حرفه‌ای تاریخ که افتخاراً ایرانی هم بوده است تنها بر اساس توسعهٔ قدرت شخص پادشاه و ارضاء خودخواهی‌های نفسانی او نبوده است، چیزی که احتمالاً توسط کهن‌نگاران هلنی و طرز فکر و شخصیت هلنی شرح شده و به دست ما رسیده است. بلکه فلسفهٔ پشت آن از میان برداشتن ارتش‌های متعدد از طریق اتحاد بین آن‌ها بوده تا وجود ارتش‌های مختلف باعث رویارویی و جنگ بین ایشان نشود و بدین ترتیب هم کار

کشورهای اسکاندیناوی که در تلفظ خودشان خود را «وی – کینگ» میدانند به خوبی آگاهند معنی تحت الفظی وی – کینگ برابر است با «ما – پادشاه» یا «ما – شهریار» و این دقیقاً بیان کنندهٔ جایگاه مردمان این سرزمینها در ساختار سیاسی کشورهای مطبوعه‌شان است. سوئد اینگونه شهریاری می‌شود این از افتخارات این کشورها و منجمله سوئد است که مردم آنها شهریاران واقعی جامعه شان هستند. بدون مبنا نیست که سوئد در شاخص دموکراسی سال ۲۰۱۸ میلادی پس از همسایگان اسکاندیناوی‌اش نروژ و ایسلند مقام سوم را در دنیا ن

کلمه شهرداری در سوئدی «کومون» گفته می‌شود. کلمه‌ای که از واژه «کومیونیس» لاتین ریشه گرفته و به معنی مشترک است. در یک شهرداری، مردم باید مدارس، مراکز تفریحی، آب شهری، فاضلاب و غیره را مشترکاً اداره کنند. شهرداری‌های مختلف یک شهرداری یک منطقه جغرافیایی است. منطقه‌ای که ساکنان آن حق دارند در مورد نحوه رسیدگی به امور مشترک خود تصمیم گیری کنند. در سوئد ۲۹۰ شهرداری وجود دارد. اندازه و جمعیت شهرداری‌ها بسیار متفاوت از یکدیگرند. شهرداری «کیرونا» در شمال سوئد بیش از دو هزار برابر

آدم محوری ایرانی در حال حاضر از چهار طرح رفاهی-عمرانی حمایت می‌کند. این چهار طرح عبارتند از: ۱) طرح حقوق شهروندی هوشمند ۲) طرح تلفیق انگارهٔ پرکردن کویرهای ایران با آب و انگارهٔ آبراه کشتی‌رانی دریای کاسپین به دریای عمان ۳) طرح بازسازی بنا‌های باستانی به شکل بنیادین خود ۴) طرح ایجاد یک پایتخت جدید و مدل آینده به شکل یک یا چند چوغازنبیل کلان ۱) طرح حقوق شهروندی هوشمند پیشنهاد می‌شود شهروندانی که به هر دلیل موقت یا دائم تشخیص داده می‌شود که قادر به ایجاد درآمد مکفی برای خ

اگر اولین دولت پس از سقوط جمهوری جنون و جنایت اسلامی به جای وعده‌های نسیه و اغلب پوچ، خود را بابت رفاه همگانی، هر نوبت برای حداقل مدت پنج سال پیش مقروض کند و رفاه همگانی را پیشا پیش تأمین نماید دیگر در مقابل عمل انجام شده قرار خواهد گرفت و این او را در عمل مکلف می‌کند در راه باز پرداخت بدهی‌های خودش بهترین تلاش و همتش را به خرج دهد در هر حالی که رفاه مردم قبلاً به سرمنزل مقصود رسیده است. بدین ترتیب که آن دولت بایستی مبلغ سخاوتمندانه و مطلوبی را بابت هزینهٔ معیشت هر شهر