✌️

بیائید سنگی را وا بکنیم که اگر کار یک ریاضت نباشد بلکه امتیازی باشد که نصیب همه نمی‌شود، امتیاز باشد چون هم دست و بال انسان را از لحاظ اقتصادی «خیلی» بازتر می‌کند و هم با اتکاء به تلاش، تلاشی که نتیجهٔ آن برای انجام دهندهٔ آن به خوبی قابل لمس است، کیفیت روان و دست‌آوردهای اجتماعی شخص را توسعه می‌دهد، در چنین شرایطی کار می‌تواند یک یارانهٔ دو طبقه محسوب شود اگر مزید بر این‌ها که ذکر شد روزگار بی‌کاری، بیماری و ناتوانی انسان با یک مرجع توانگر مثل دولت، پشتیبانی شده با امکانات کشوری هم بیمه شده باشد و بواسطهٔ این بیمه، محیط اجتماعی انسان، فرزندانش و عزیزانش در بهترین رفاه و امنیت‌ها هم قرار داشته باشد، پس قضیه قضیهٔ یارانه است و همهٔ دعواها سر یارانه است و بس.

البته اگر توجه ما را تنها متمرکز خلأهایی که در گوشه و کنار تعبیه شده‌اند نکنند و نگویند نانی باید باشد که تقسیم گردد و خود مشغول احتکار نان نشوند وگرنه همهٔ آمارهای معتبر و نامعتبر حاکی از فراوانی نان به اندازهٔ همه در کنار انحصار بی‌پروایانه‌ای که بانگ رسوائی آن‌ها تنها از گوش خواجه حافظ شیرازی پنهان مانده است، می‌باشد.

بعضی‌ها خصوصاً پیشکسوتان چپی ایرانی چون حالشان خوب نیست و لذا قرار ندارند هیجان دارند که حداقل یک چیزی را بزنند ویران کنند تا درست شود. حالا چه چیزی درست شود خیال می‌کنند حال خودشان خوب خواهد شد و قرار خواهند گرفت. جلوتر از آن را هم تأمل ندارند ببینند چه خواهد شد. فقط حس مخرب خود را تخلیه کنند و راحت شوند.

بایستی هم به سلطهٔ کاپیتال پایان داد و هم از آرزوی سلطهٔ پرولتاریا دوری جست چون هر دو پرو- تروریا و مخرب هستند. یکی ترور برای سرمایهٔ بیشتر و دیگری ترور برای رهایی از فلاکت ارثی. خیال خوب شدن حال و قرار یافتن بعضی موجب انباشت پایان ناپذیر و مخرب سرمایه می‌شود. میل خوب شدن حال و قرار یافتن توسط ویرانی برای فرار از فلاکت ارثی هم باعث می‌شود در صورت توفق، نسل‌ها طول بکشد تا سیر شد و وقتی سیر شد نسل‌های دیگر طول بکشد تا پرولتاریای جدید تخت سلطنت پرولتاریای قدیم یا کاپیتال جدید را ویران کند. این‌ روند می‌تواند سوسیال دموکراسی را که راه میانه است تا ابد به تعویق بیاندازد.

تمرکز قدرت نزد تنها یک نفر یا یک گروه یعنی فساد. چه شاه، چه شیخ، چه شهردار، چه شورای سلطنت یا هر نهاد دیگری که می‌خواهد باشد. بایستی راه‌کاری را ابداع کرد که قدرت و تصمیم‌گیری تا حداکثر ممکن به آحاد مردم و آن‌جا که چاره‌ای نیست (به طور صرفه جویانه) به نمایندگان انتخاب شده توسط مردم واگذار شود. چنین چیزی در دنیای امروز با توسل به امکانات کنفرانس، رأی‌گیری، هماهنگی و غیره که رایانه‌ها به دست می‌دهند به راحتی ممکن است.