در حال حاضر بیشتر مردم ایران به خاطر نه تنها پشت هم دیگر را نداشتن بلکه حتی متضاد یکدیگر بودن و از یکدیگر کشیدن و تغذیه کردن، حالت دهان‌های رو به آسمان بازی را   تداعی می‌کنند که اگر چیزی داخل آن‌ها ریخته نشود تنها از گرسنگی خواهند مرد، همین.

مشکل امروز مردم ایران بیشتر ذهنی است تا هر چیز دیگر. به جای فردی فکر کردن و تفکیک جستن لازم است ذهن تک تک افراد جامعه متمرکز بر اتحاد باشد آن‌هم با هدف تغییر وضعیت. بایستی فقط اتحاد را مد نظر داشت و با هم راه آمد نه اینکه سنگ خود را به سینه زد و راه کار شخصی خود را پیش گرفت. فقط قدم به راه اتحاد گذاشت و همه چیز به مرور درست خواهد شد. خود راه بگویدت که چون باید رفت.

یک اکثریت خاموشی هستند که باور دارند قادر نیستند هیچ تأثیری بر اوضاع بگذارند و لذا خود را با آن وفق می‌دهند تا کلاه خود را حفظ کنند. آن‌ها اشباح تنهایی هستند که فقط فکر آخور خویشند و اصولاً نه به کسی اعتماد دارند و نه به چیزی. فقط آسه می‌آیند و می‌روند تا گربه شاخشان نزند. دلشان هم به همین خوش است که از شاخ گربه مصون مانده‌اند. حال هرچه در این راستا متحمل شده باشند هم تأثیری در این دلخوشی آنان ندارد و تنها درجایشان را می‌زنند.

اقلیت پر سر و صدایی هم هستند که عموماً هدفشان صرفاً تافتهٔ جدا بافته بر شمردن خودشان از این خیل عموم است و توهم می‌کنند که بر اساس توهماتی دیگر بهتر از دیگران بوده و بدین‌وسیله خود را ارضاء می‌کنند. همین. تنها درجا می‌زنند و با حسی که به خودشان تلقین می‌کنند قانع می‌شوند.

انگشت شماری هم هستند که خود را به آب و آتش می‌زنند و چون پشتیبانی مؤثری ندارند تنها قربانی شده و درس عبرت بدتری برای خیل عظیمی که آسه می‌آیند و آسه می‌روند وبا صدای تقّی در هفت سوراخ قایم می‌شوند می‌گردند. کار حساب و کتاب دارد. بایستی از توی ابرها پائین آمد و در هماهنگی برای اتحاد خاک و خلی شد. همه چیز اتحاد است و بدون آن هیچ، وقت تلف کردن است، نیرو و امکانات به هدر دادن است.

بایستی به اتحاد فکر کرد. از کانال اتحاد به راه کار فکر کرد. اول اتحاد. با همدیگر راه آمدن نه تفکیک. همه چیز از اتحاد شروع می‌شود. بایستی روی اتحاد تمرکز کرد. اتحاد در راه اعتراضات میلیونی به پشتیبانیه اغتصابات سراسری. فقط اتحاد.