اسارت خرد خبیث حالت اعتیاد را دارد چون تنها یک عادت به عدم توجه است. همانند شخص معتادی که در تلاش برای ترک اعتیادی که در خونش اثر کرده و به سادگی گریبانش را رها نمی‌کند، تلاش در خروج از اسارت تحمیلات خرد خبیث هم در ابتدا مثل اعتیاد به سادگی گریبان انسان را رها نمی‌کند. اما با ادامهٔ  تلاش بالاخره کمتر و کمتر می‌شود تا زمانی‌که انسان آزاد می‌شود.

تعلیم بخش بزرگ مغز که ضمیر ناخودآگاه یا دبیر وجود ماست توسط بخش خیلی کوچکتر مغز که ضمیر خودآگاه یا خسروی وجود ما هست با راستی یا اطلاعات صحیح کاریست که دین قرار بوده انجام دهد. این تعلیم صحیح باعث می‌شود دردسرِ در درجهٔ اول خود ما و بعد دیگران با دامن نزدن به وسعت خرد خبیث خیلی خیلی کمتر شود.

اما دیگر آشکار است که به واسطهٔ دین فروشان هیچ اعتماد و اعتباری به دین بازی و پیامبرانشان نیست. مظنه خرد خود انسان است که همه آن را دارا هستند. منتها بنا بر تعریفِ خرد بستگی دارد انسان عقلش را به چه اخلاقیاتی آرایش داده باشد و چقدر نزد خودش در استفاده از خردش ورزیده شده باشد.

در زمان با کسی یا در جمعی بودن، در سیر و سیاحت بودن یا در آغوش طبیعت به سر بردن، مشغولیتی داشتن یا تفریح کردن، چیز یا چیزهایی نظر انسان را جلب می‌کند و این جلب نظر یعنی داشتن تمرکز ذهنی. حال زمانی‌که شخص یا چیز مورد توجه انسان تازگی خود را از دست بدهد و نتواند توجه را مثل سابق جلب کند تمرکز او هم بهم می‌خورد و احساس دلتنگی و حسرت هزار چیز که در اصل حسرت باز یافتن خود است جای تمرکز انسان را می‌گیرد و موجب پریشانی و تشویش او می‌شود. پس مهم تمرکز داشتن است و لازمهٔ آن پیوسته از ذهن خود آگاه بودن توسط ضمیر خودآگاه خود است. این نظارت پیوسته بر ذهن یا پارسائی فن نهائی است و ابزار آن تمرکز است.

لازم است آگاه بود مدیریت ذهن هم بدون ابزار خودش عملی نیست. ابزار قطعی این مدیریت تمرکز است که عدم تسلط بر فن تمرکز تنها موجب لوث شدن و در نتیجه بی اعتباری این مدیریت نزد خود فرد و نهایتاً اسارت او در سلطهٔ خرد خبیث و لذا رنجش دائم و صدمهٔ در درجهٔ نخست خود او و بعد جامعه‌ای که او در آن می‌زید خواهد بود. تمرین تمرکز باعث ورزیدگی در آن و لذا  پیروزی در مدیریت ذهن و در امر خوشبختی می‌شود.

تمرکز ذهنی چیز شاق و پیچیده‌ای نیست. اتفاقاً چون خیلی ساده و ظریف است به نظر نمی‌آید. فقط کافی است به سادگی توجه را به چیزی معطوف کرد، بعنوان مثال در چشم‌ها به هرآنچه دیده می‌شود و همزمان از آن فکر درگیر  شده بیرون آمد. البته هرکسی به روشی تمرکز می‌کند. یکی نیایش می‌کند، یکی مطالعه می‌کند یکی معاشرت می‌کند یا به هر مشغولیت دیگری دست می‌زند.