دل اگر منظور قلب باشد فقط یک پمپ است که خون را به سراسر بدن پمپاژ می‌کند، همین. جایی که اندیشه و احساس پرداخت می‌شوند میزکاری در درون مغز به نام ذهن است که در آنجا اندیشه و حس تلاقی می‌کنند و اگر مدیریت نشوند میزکار شلوغی حاصل می‌شود که کمتر کاری بتوان رویش انجام داد، چون اشغال شده است. دل وا-«بسته» یعنی ذهنی، میزکاری که چیزی رویش «بسته» شده، اشغال شده، دیگر کمتر جایی آزاد رویش وجود دارد که بی بار بشود  اندیشه و حس را پرداخت کرد، مدیریت کرد و بنابر این محصول چنین ذهنی، دلی، به اندازهٔ همان بار اشغال کننده شیفت پیدا کرده، جابجا شده است، مخدوش است.

حس معمول انسان  ۵ گونه است: ۱) بینایی ۲) شنوایی ۳) بویایی ۴) چشایی ۵) لا مسه. باقی حس‌ها   پردازش  و تلقین ذهن هستند، همان میزکار داخل مغز که همچنین تحت خواست آدم قابل مدیریت است. منتها انسان اسیر ذهنش است، ذهنش تسخیرش می‌کند و به هر طرف بخواهد می‌کشد. در صورتی  که انسان خواست، اراده‌اش یا همان ضمیر خودآگاهش که خسروی وجودش باشد باید به جای اسارت، مسلط بر ذهنش، بر محتویات ذهنش باشد و آن‌ها را مدیریت‌شان کند نه دنباله رو و اسیرشان باشد تا آدم و به مرور ابر آدم گردد، خودآ و خدا بشود.

انسان با مدیریت نشخوار ذهنی و هرزنگشتن در خیالات و توهمات می‌تواند سالم‌تر و ساده‌تر در زمان حال زیسته، از تراز، ثبات و امنیت بیشتری برخوردار باشد. راه‌کار این مهم «مدیریت ذهن» توسط ابزار «تمرکز» است. مسیری که با تهی نگاه داشتن ذهن، قابلیت دریافت الهامات خرد سپنتا و لذا خوشبختی را در آدم تقویت می‌نماید.

انسان آن هنگام که توهم را کنار گذاشت و خیالات نتوانستند وی را غافل بگردانند، واقعیت پیدا کرد و آدم شد.

انسان نزار، ناتوان، بیمار و نحیف است و در حالی که خود را برتر از حیوان می‌پندارد به علت بیماری توهم ناشی از اسارت خرد خبیث، فلج ذهنی بوده و لذا از حیوان ناکارآمدتر است. او اما وقتی به این دانایی رسید که می‌تواند دیگر اسیر نباشد آدم می‌شود و هنگامی که به خود آمد و خودآ شد اَبَر آدم شده، حیوانی هوشمند و آزاده می‌گردد که به شرافت خردش بیماری توهم در او به حداقل رسیده، به بلوغی می‌رسد که قادرتر خواهد بود در راه تکامل هستی و یا رفع کاستی‌های «خ‌دایش» اهورامزدا هم اندیشه و کردار نماید.

معمولاً وقتی یک انسان اندیشه‌ یا حسی در ذهنش ظاهر می‌‌شود بدون بررسی در آن‌ها غرق  شده یا به عبارت دیگر محتویات ذهنش به سادگی او را می‌گیرند. بدین ترتیب انسان یعنی موجودی که اسیر ذهنش است. از آنجا که اندیشه و حس بررسی نشده گاهاً در بیش از نود و نه درصد موارد توهمات می‌باشند، انسان خصوصیات بیمار و نزارگونه پیدا کرده، نحیف و ناتوان می‌گردد. هم او می‌تواند با نظارت بر محتویات ذهنش و خنثی کردن توهمات توسط تمرکز، از غریق بودن و اسارت بدر آمده، یک آدم آزاده ‌‌شود و وقتی عادت به تسلط بر ذهنش پیدا کرد یک  اَبَر آدم می‌شود.