مشکل مسلک ایرانی‌ می‌تواند سابقه ‌ای تاریخی حتی تا پیش از قتل‌عام مزدکیان توسط انوشیروان ساسانی زیر نفوذ اشراف، تا زمان اولین گنده لات وارداتی همان اشراف یعنی اسکندر مکدونی هم داشته باشد. تربیتی رواج یافته که جامعه را همچون جنگل درّندگان شکل داده و یک درّنده‌تر از همه را بالای همه سوار کرده و لذا جامعه  جنگلی خطرناک و منبع شرورت‌ها و پلیدی‌ها برشمرده می‌شود به طوری که ایرانی باید خود را در مقابل آن محافظت کند.

طریقهٔ معماری باز و بی‌سابقهٔ هخامنشی می‌تواند مدرکی دال بر این باشد که  در آن زمان این‌گونه نبوده است. گل‌نبشته‌های پارسهٔ حاکی از پرداخت دستمزد کارگران سازندهٔ پارسه خود مدرک دیگری در این زمینه هستند.

به هر جهت قرن‌هاست در این آب و خاک هرکس ساز خودش را می‌زند و هر حکومت نظامی وارداتی اشراف پس از قتل‌عام مزدکیان هم که از راه رسیده توانسته بر همین مبنا سوارمردم شده تا نوبت گردن‌کلفت بعدی. این همان مملکت شیر و خورشیدی یا قلدر جنگلی با این حال و روزی است که شیرزنان و شیرمردانش طی قرون متمادی داشته و امروز هم دارند.

توجه داشته باشیم این «رژیم‌ها»  به عنوان یک ساختار تحمیلی هستند که به علت تافته‌ای جدا بافته از مردم خود بودن، بر مردم «حکومت» می‌رانند، کارشان معمولاً مکیدن شیرهٔ مردمانشان بوده، پیوسته هم نگران بقای حکومت و مکش خود هستند و در این راه از هیچ جنایتی هم روی‌گردان نیستند. چیزی که طی هزاره‌ها تجربهٔ ما را شکل داده و تا سراغ داریم این گونه بوده است.

ولی به استناد ساختار باز معماری هخامنشی  که در آن حصارهای صعب العبور و برج و باروهای بلند به کار نرفته‌اند، بدین معنی که فضای آن دوران غیر امنیتی و صلح‌آمیز بوده است، همچنین به واسطهٔ گل‌نبشته‌های بدست آمده در پارسه (تخت جمشید) که حاکی از پرداخت دستمزدهای مکفی به کارگران به عنوان نمونه‌ای از رعایت حقوق مردم بوده است، با طیب خاطر می‌شود ادعا کرد هخامنشیان به عنوان «شهریاران» و نه «حکومت‌گران»، مردم پروری می‌کردند نه حکومت‌رانی.

بنابراین سازمان امنیتی که داریوش بزرگ بنا نهاد، نه برای «بقای رژیمی»، که ابزاری برای بازخورد، جهت پاسداری حقوق مردم در برابر عوامل شهریاری (دولت‌مردان و کارکنان) دستگاه خودش بوده است. پس تجربهٔ خودمان را تنها مظنه قرار ندهیم و به جای تاریخ نویسی‌های مکرر و از روی دست همدیگری که بر مبنای چنین مظنه‌هایی بر روی هم تل انبار شده‌اند به استنادات واقعی رجوع نمائیم.