از حزب اللّهی دیروز بعید نیست شاه‌اللّهی امروز بشود و بالعکس چون اصولاً هر   چیزاللّهیی قبل از هر  چیز خودش را ندارد و به دلیل همین خودفروشی، احتیاج دارد چیزی را در حد ارزش اللّه خیالی جای‌گزین خودش کرده و از صمیم قلب مزدوری او را بنماید تا به اندازهٔ قداست آن اللّه خیالی‌اش احساس کمال کند.

آن‌هایی که باور دارند شاه الله بود و ساواک حق این مردم نفهم و خرافاتی، به شاه‌اللهی معروفند.

اندیشه و کردار نیک از هر زمانی  که می‌خواهد باشد نیک است در حالی‌که گنجشک را جای قناری رنگ کردن و غالب خود فروخته‌هایی که عادت دارند مزدوریه  چیزی را بکنند نمودن، چه قبل از انقلاب ۵۷، چه هنگام انقلاب ۵۷، چه اکنون و چه آینده، پلید و نکبت زاست.

مزدور هر لحظه خودش را به چیزی می‌فروشد. یک روز به جاری کردن حکم الله خیالی‌اش، یک روز به طمع آب و  برق مجانی و معلوم نیست برای راحت شدن از شر رژیم جنون و جنایت اسلامی خودش را به چه ‌خواهد فروخت. آنچه معلوم است این است که خودفروشی به عنوان اثری اهریمنی، به شکل هویج‌های  رنگارنگ هم تحمیل می‌شود اما همیشه حاصلی جز نکبت، رذالت و پلیدیه همراه با جنایت ندارد.

یک «رژیم» بعنوان بسته‌ای تحمیلی بر مردمی که به دلایلی در همراهی با او نیستند ناچار است به «اقتدارگرائی» روی آورد چون در بهترین حالت متصور است تنها او صلاح مردم را می‌داند. در حالی که یک شهریاری مردم‌سالار به علت اینکه تداومی از خود مردم است خود بخود قدرتمند بوده و لذا تنها لازم دارد از «شایستگی آدم‌محورانه » برخوردار باشد.

با پیدایش اسکندر تنها دورهٔ تاریخی شهریاران حرفه‌ای پایان یافته و جولان لات‌ها و گردن‌کلفت‌ها آغاز شد. اشکانیان و ساسانیان خصلت جوانمردی و پهلوانی ایرانی را ضمیمهٔ این روند کردند. روندی که توسط انوشیروان به دور انداخته شد و پس از اعراب  با الهام از ایدهٔ قلدریه جنگلی، نشان شیر و خورشید را نماد خود نموده و با ساختار «حکومت»، حکمِ زور و تحمیل را به جان مردم انداخته، خاصیتش محدود به رانت سلطه‌گران و حکامان شد. اکنون اگر حکومت دوباره تبدیل به «شهریاری» تأمین کننده و پرورش دهندهٔ مردم، یعنی «شهریاری مردم» شود، مثل شهریاری کشورهای نوردیک، با توجه به نجابت ذاتی مردم ایران و ارادت ایشان به فرهنگ جوانمردی ایرانی نتیجه‌هایی خیلی بهتر از کشورهای نوردیک هم می‌توان استخراج کرد.