اگر قرار باشد انسان به جایی برسد لازم است از توهمات تو در توی میمونی و لذا قلیان‌های ذهنی کنترل نشده و نا گهانی دست برداشته و در سادگی و با ذهنی تهی به تراز ذهنی دست یابد تا ابتدا آدم و نهایتاً اَبَر آدم گردد.

تعجب برانگیز است بعضی‌ها چه‌گونه دوام می‌آورند لحظه‌های پیاپی، روزها، ماه‌ها، سالها و حتی یک عمر خود را در بیماری نگه داشته، به جای علاج خود به آن دامن زده و شاخ و برگش هم بدهند. ذهن مدیریت نشده بیماری است، پریشانی است، هذیان و توهم زدگی است. بایستی فکرها و احساس‌ها را تجزیه تحلیل و ریشه‌یابی کرد و ویروس‌ها را با کمک تمرکز خنثی نمود. تمرکز چیز پیچیده و ‌سختی نیست. به سادگیه نگاه کردن است. نگاه متمرکز به هرچه در دید است و همزمان فراموش کردن فکر یا احساس ویروسی است. روی فکر و احساس تأمل که بشود، خودِ درون دانائیه انسان قادر خواهد بود ویروس‌های آن‌ها را تشخیص بدهد. منتها وقتی چریدن در بیماری به عادت تبدیل شد و تکرار شد غریزه می‌شود، مثل اعتیاد. آنوقت این ترک اعتیاد است که برای انسان مشکل می‌شود.

خوشا روزگاران در تراز بودن. روزگارانی   که نهایت آدمیت در جریان است.

وقتی خرد خوب کار کند زندگی فرصتی خواهد  بود که خاک بی‌جان به آن دست یافته تا با عُلُوْ به موجودی زنده و لذا با پیدا کردن امتیاز تحرک و تفکر مستقل، به عاملی خودکار در تکامل هستی و شتاب  در آن  تبدیل گردد. موهبتی استثنائی  که احتمال بوقوع  پیوستن و بار آمدن آن  شاید کوچک‌تر از یک در میلیاردها و در عین حال وابسته به یک دَم باشد. قدر این فرصتی که کوتاه و تنها یک بار است را بدانیم چرا که بعد از آن دوباره و تا به ابد به همان خاک بی جان  و بی اراده بدل شدن خواهد بود.

انسان هیچ راهی بجز تهی و هیچ بودن ندارد اما سیخونک و بدنبالش گرایشی غریب متداول است که لاس بزن و لفتش بده. به عبارت دیگر معمولاً نوعی لذّت در لقمه دور سر گرداندن به انسان‌ها تلقین می‌شود و انسان حیران هم که طبق تعریفش، هست که در دام تلقینات گرفتار شود.

کار را بایستی انجام داد حتی اگر دوهزارو سیصد سال لقمه را در حیرانی دور سر گردانده باشیم.