کهن‌نگاری ایران را می‌توان به شش دورهٔ کلی تقسیم کرد. ۱) دوران شهریاری شاهنشاهان حرفه‌ای (شاهنشاهان هخامنشی)، ۲) دوران حکومت جنگاوران و سلحشوران یا به عبارت دیگر دوران گردن‌کلفت‌ها و قلدرها (از شورش اسکندر تا پایان پهلوی اول. البته دورهٔ اشکانیان و ساسانیان تا قبل از انوشیروان دوران شهریاری قلدران  پهلوان و جوانمرد بود)، ۳) آغاز جنبش مردم (دوران کوتاه خیزش مشروطه)، ۴) دوران حکومت استبداد سلطنتی ایرانی (پهلوی دوم)، ۵) دوران استبداد و جنایات مذهبی به پشتوانهٔ پاسداران و بسیجیان چماق‌دار (جمهوری جنون و جنایت اسلامی)، ۶) ادامهٔ جنبش مردم و ظهور شهریاران نهایی (شهریاری ابدی مردم. اتحادیهٔ ایران؟)

دلیل تغییر آئین مهر به مسیحیت توسط رومیان رقابت جدیی بود که بین اشکانیان و رومیان پایه ریزی و شکل گرفت و در زمان ساسانیان به اوج خودش رسید و در نتیجه یونان منطقه‌ای خارج از ایران اتلاق شد و بعد از نوزائی اروپا موجب بدعت گذاری قطبی به نام یونان شد که منشأ تمدن غرب مفروض گشته، بعد از جنگ جهانی اول به جدیت دنبال شد.

با کودتای اشراف و روی کار آوردن انوشیروان ساسانی و به دنبال آن قتل عام و بدنام کردن مزدکیان، پای‌گاه مردمی ساسانیان ضعیف تر و ضعیف تر شد تا جایی که دو قطب رقیب ساسانی و رومی مجبور شدند با هم متحد شده، بعداً با تبانی با اعراب، این یار دیرین دستگاه شهریاری، یک حکومت نظامی عربی، با مشتی آهنین که توسط پدیدهٔ مذهب تا  پائین‌ترین سطوح جامعه هم نفوذ می‌کرد را در منطقه برقرار کنند.

اگر قضیهٔ شورش اسکندر هم بدعتی در راستای آفرینش قصهٔ تمدن غرب نباشد و حقیقت داشته باشد بسیار محتمل است که کودتای دیگری توسط بعضی اشراف جهت نفوذ و قدرت بیشتر با براندازی شهریاری تنها پادشاهان حرفه‌ای یعنی هخامنشیان باشد.

البته مقصود از زبان ایرانی مجموعه‌ای گسترده تر از تنها زبان فارسی یعنی شامل زبان‌های دیگر اقوام ایرانی هم هست. ولی مثل کشورهایی که نام پایتخت‌شان ،هم‌نام کشورشان است، زبان فارسی که مهمتر از هر جنبه‌ای واقعاً زبان مشترک همهٔ اقوام ایرانی است و مزید بر این، ریشه هم در خراسان بزرگ دارد نه فارس، سزاوار است به نمایندگی از مجموعهٔ بالاتر خود، زبان ایرانی نامیده شود.

بنا بر یک باور لازم است سه وجه در امر آموزش زبان در کشور مدّ نظر قرار بگیرند: ۱) آموزش زبان محلی جهت ارتباطات مشترک محلی ۲) آموزش زبان ایرانی (فارسی) جهت ارتباطات مشترک داخل ایران ۳) آموزش زبان خارجی (حداقل انگلیسی) جهت ارتباطات مشترک برون مرزی و بستگی به کاربرد و گسترش این زبان‌ها بیش از یک مادّه هم به این زبان‌ها تدریس گردد.