گسترش بیائید بگوییم اتحادیهٔ ایران در زمان داریوش بزرگ و کلاً در دوران هخامنشی به عنوان تنها دوران پادشاهان حرفه‌ای تاریخ که افتخاراً ایرانی هم بوده است تنها بر اساس توسعهٔ قدرت شخص پادشاه و ارضاء خودخواهی‌های نفسانی او نبوده است، چیزی که احتمالاً توسط کهن‌نگاران هلنی و طرز فکر و شخصیت هلنی شرح شده و به دست ما رسیده است. بلکه فلسفهٔ  پشت آن از میان برداشتن ارتش‌های متعدد از طریق اتحاد بین آن‌ها بوده تا وجود ارتش‌های مختلف باعث رویارویی و جنگ بین ایشان نشود و بدین ترتیب هم کارآیی آن‌ها صرف برقراری صلح و امنیت شود و هم در مخارج نظامی صرفه‌جویی گشته تا ماه عسل آن خرج رفاه و آبادانی گردد.

بنا به گواهی گل‌نبشته‌های یافته شده در پارسه (تخت جمشید) که حاکی از پرداخت دستمزدهای مکفی و دیگر رسیدگی‌ها به مردم هست جذابیت ملحق شدن به اتحادیهٔ هخامنشی در رفاه مردم، آبادانی داخل قلمرو و امنیت حاصلهٔ داخل این قلمرو بوده است و بدین اتکا قبل از هرگونه تسلط نظامی، رایزنی با بزرگان ملل خارج از این قلمرو صورت می‌گرفته و آن‌ها دعوت به اشتراک در رفاه، آبادانی و امنیت هخامنشی می‌شدند و با نفوذ بر بیشتر بزرگان آن‌ها، ملل خارجی جذب قلمروی هخامنشی می‌شدند که سپس با تسلط نظامی هخامنشی حالت رسمی به خود می‌گرفته است. معمولاً هم همان دولت محلی قدیمی آن منطقه سر کارش ابقاء می‌گشته است.

دوست دارم یادآوری هم بکنم، در زمان باستان واحد سیاسی منسجمی به نام دولت یونان وجود نداشته است بلکه مردمان و فرهنگ هلنی وجود داشته که مثل طوایف ترک جنگ‌جو بوده و همیشه بین شهرهای مختلف هلنی نشین جنگ برپا بوده است. سیستم هخامنشی ایشان را در ارتش خود به کار گرفت تا اینکه آن‌ها به مرور در دستگاه هخامنشی نفوذ پیدا کرده و بعد از حدود دویست سال و با تبانی با اشراف، خود هخامنشیان را طی شورش مکدونیان که از مردم هلنی‌تبار بودند ساقط کردند. درست مثل ترکان غزنوی که بعدها توسط نفوذ نظامیی که در دستگاه سامانیان پیدا کرده بودند خود سامانیان را ساقط کردند.

البته اسکندر مکدونی به جنایت و خرابی دست زد که بلافاصله هم حذف شد اما با یورش او سیستم سلحشورانه رسمی شد و می‌شود گفت از آن به بعد تا پایان دوران پهلوی اول، حکومت نظامی سلحشوران جای شهریاری مردم پرور هخامنشی را گرفت. پهلوی دوم مدنی تر بود و با نفوذ ابر قدرت آن زمان یعنی انگلیس و نه قدرت نظامی خودش روی کار آمد که او هم با انقلاب ادامهٔ مشروطه ساقط شد. انقلابی که توسط مذهبیون و به اتکاء چماق‌داران و جنایت‌کاران هیئتی ربوده شد و شاید بعد از آن‌ها اتحادیهٔ هخامنشی با تکیه بر رفاه و آبادانی و لذا امنیت این‌چنینی و نه تنها نظامی دوباره پس از بیش از دوهزارو پانصد سال، توسط شهریاران نهایی یعنی خود مردم برقرار شود.

انقلاب ایران زندگی مردم را نگرفت بلکه جمهوری جنایت اسلامی با دزدیدن این انقلاب توسط خُدعَ و نیرنگ اسلامی از طریق وعده‌های فریبنده، زندگی را از مردم گرفت. البته زندگی در ایران قبل از انقلاب خیلی بهتر از بعد آن بود ولی در مقایسه با کشورهای پیشرفته و مردم سالار آن زمان دلایل بسیار موجهی برای انقلاب وجود داشت. قورق و انحصار قدرت و سیاست، تحمیل سلیقه، وجهه و تصمیم گیری یکنفر به جای همهٔ مردم بوسیلهٔ زور ساواک و پاچه خوران، ناکارآمدی‌ها و نابرابری‌های اجتماعی و بی ارزش بودن نظر مردم بعنوان احشام والاحضرت و همهٔ اینها در مقایسه با اوضاع کشورهای پیشرفته و مردم سالار جهان در آن زمان و نه در مقایسه با اکنون کشور ستم دیده و سرکوب شده و محروم جمهوری جنایت اسلامی، دلایل موجهی برای انقلاب بودند. اوضاع دوران شاه شاید پتانسیل و جاذبه ای برای بعضی به تنگ آمدگان از جنایت و ستم و ناکارآمدی‌های «رژیم» کنونی باشد ولی هرگز نباید از مردم زمان «رژیم» شاه توقع داشت در پی بهبود اوضاع خود با توجه به پتانسیلی مثل اوضاع مردم و سیاست در کشورهای پیشرفتهٔ زمان خود نمی‌بودند.

شاه اگر به انقلاب مشروطه وفادار می‌ماند و سلیقهٔ خودش را برخلاف قوانین مشروطه و با وجود بی لیاقتی‌های ناشی از تحمیل دیدگاه‌های یک طرفه و محدود و محصور خود زورچپان نمی‌کرد این بلا سر مردم و کشور نمی‌آمد. البته در آن زمان حمایت همه جانبهٔ غرب پشت شاه بود که بعد از انقلاب به جهت جنون و جنایت ملایی، همهٔ آن حمایت‌ها تبدیل به تحریم و ضدیت همه جانبه شد. به راحتی می‌توان گمانه زد اگر زمان شاه هم حمایت غرب نبود اوضاع زیاد بهتر از حالا نبود.